MENKIBE.................. ANNEYE HİZMETİN MÜKÂFATI
Hakîm-i Tirmizî hazretleri, hadîs imâmıdır. Gençliğinde kalbi "ilim öğrenmek" için yanıyor, buna kavuşmanın yollarını arıyordu. İki de arkadaşı vardı. Bir gün üçü uzun uzun konuştuktan sonra "Dînî ilimleri öğrenmek için sefere çıkmalıyız." diye karar verdiler.
Hakîm, koşarak geldi annesine: "Anneciğim! Biz sefere çıkıyoruz."
"Ne seferi oğlum?" diye sordu annesi.
"İlim öğrenmeye gidiyoruz." cevabını verdi.
"İyi de, ben hastayım, beni kime bırakıp gidiyorsun?" dedi annesi.
Annesi üzülünce vazgeçti. İki arkadaşı gittiler. O ise tenhâlarda için için ağlıyıp gözyaşı dökerdi.
Bir gün kendi kendine: "Onlar gitti. Yakında âlim olarak dönecekler, ben ise câhil kaldım. Yâ Rabbî! Din ilmini bana da nasîb et!" diye ağlıyordu.
O anda biri geldi yanına. Nûr yüzlü ve sevimliydi. Şefkatli bir sesle sordu: "Evlâdım, niçin ağlıyorsun?"
"Arkadaşlarım ilim öğrenmeye gittiler, ben gidemedim. Onun için ağlıyorum efendim." dedi.
"Niçin gidemedin oğlum?" diye sordu.
"Hasta annemi yalnız bırakamadım." cevabını verdi.
"Mâdemki, annene hizmet ediyorsun. Allah seni mahrum etmez. İster misin her gün gelip dînî bilgileri sana ben öğreteyim?" dedi.
Hakîm çok sevindi. Derse başladılar. Üç sene devam etti bu dersler. Üç yılın sonunda bu zâtın Hızır aleyhisselâm olduğunu öğrendi.
Soranlara: "Anneme hizmetimin mükâfatı olarak bu nîmete kavuştum." buyururdu.
Abdüllatif Uyan - TÜRKİYE GAZETESİ - 9.10.2024
Yorumlar (0)