Güneşin turuncuya meyledip evlerin pencerelerine vurduğu bir ikindi vaktiydi. Ninem, şefkat dolu sesiyle mutfaktan seslendi: "Yavrucuğum, şu hazırladığım aşları al da kimsesiz komşumuza bir nefes ol."
Aceleyle mutfağa girdim; rastgele seçtiğim yemekleri bir tepsiye derme çatma doldurdum, meyveleri ise birer dağ silsilesi gibi üst üste yığdım. Tam kapıdan süzülecektim ki babamın vakur ama müşfik bakışlarıyla karşılaştım.
"Nereye böyle telaşla?" diye sordu.
Heyecanla, "Ninem tembihledi baba," dedim. "Bu dumanı tütenleri şu yalnız komşumuza ulaştıracağım."
Babam tepsiye şöyle bir baktı; gözlerinde hem bir öğreti hem de derin bir nezaket vardı.
"Dur evladım," dedi sakince.
"Mutfaktan porselen tabaklar getir. Her bir nimeti kendi makamına, ayrı bir tabağa pay et. Yanına gümüş bir kaşık, bir çatal ve billur bir bardak su ekle. Gidişin sadece bir karın doyurmak değil, bir gönül imar etmek olsun."
Denileni yaptım. Karmaşanın yerini bir zarafet, rastgeleliğin yerini bir ihtimam aldı. Tepsiyi teslim edip döndüğümde, bu zahmetin hikmetini merak ederek babamın yanına sokuldum.
Babam, bilgece bir tebessümle gönül heybesini açtı:
"Bak kızım; yemek ikram etmek avuçtaki malın sadakasıdır, fakat o yemeğe özen göstermek ruhun sadakasıdır. Malın sadakası mideyi teskin eder ama ruhun sadakası kalbi ihya eder. İlkinde muhatabın mahcup bir dilenci gibi kendini hissederken, ikincisinde aziz bir misafir, kıymetli bir dost sıcaklığı duyar. Unutma ki, bir şeyi sadece elinle vermekle kalbinle vermek arasında uçurumlar vardır. Gönülden süzülerek sunulanın katmerli bir değeri olur."
Sonra ellerimi tutup bakışlarını ruhuma dikerek son sözünü mühürledi:
"Yavrucuğum; iyilik dediğin şey sevgiyle harmanlanmalı.
Yapılan hiçbir ikram, arkasında bir gönül kırıklığı veya küçümsenmişlik hissi bırakmamalı. Bizim yolumuz, incitmeden ince düşünme yoludur."
İstiyorsan Hakk’a varmayı,
Meslek edin gönül almayı,
Bırak saraylarda mermer olmayı,
Toprak ol bağrında güller yetiştir...
Yorumlar (0)