Hükümdarın oğlu yatağa düşmüştü. Yemek yemiyor, konuşmuyor ve her geçen gün eriyordu. Ülkenin en ünlü hekimleri saraya gelip gittiler; en nadir bitkileri, en sert iksirleri denediler. Sonuç: Sıfır. Genç prensin hastalığı bir türlü teşhis edilemiyordu. Ta ki o genç dâhi içeri girene kadar.
İlacı Formülde Değil, Şehirlerde Aradı
İbni Sina, hastanın yanına oturduğunda eline kağıt kalem almadı. Sadece gencin bileğini kavradı ve parmaklarını nabzına koydu. Etraftakiler şaşkındı; o sadece duruyor ve şehir isimlerini mırıldanıyordu:
"Nişabur..." (Nabız sakin.)
"Buhara..." (Değişiklik yok.)
"Semerkant..." (Nabız aniden hızlandı!)
İbni Sina durmadı. Şehir ismini bulmuştu, şimdi sıra o şehrin sokaklarındaydı. Mahalleleri, evleri, hatta isimleri tek tek saymaya başladı. Nabzın ritmi, her şeyi anlatıyordu.
Teşhis: Hastalık Bedende Değil, Kalpte!
İbni Sina elini bıraktı ve hükümdara dönerek tıp tarihine geçecek o tespiti yaptı:
"Hükümdarım, oğlunuzun ilaca değil, vuslata ihtiyacı var. Bu genç hasta değil, âşık."
Hükümdar şaşkındı, ancak gerçek kısa sürede anlaşıldı. Gencin nabzını hızlandıran o isim bulundu, engeller kaldırıldı ve "iyileşmez" denilen hasta birkaç gün içinde ayağa kalktı.
Neden Önemli?
İbni Sina, bin yıl öncesinden bize şunu haykırıyordu: İnsan sadece et ve kemikten ibaret değildir. Gerçek bir hekim bedeni iyileştirmek için önce ruhun derinliklerindeki o gizli ritmi duymayı bilmelidir.
Bugün modern tıbbın “psikosomatik hastalıklar” dediği kavramın, asırlar önce İbni Sina tarafından sezilmiş olması onun dehasını bir kez daha gözler önüne seriyor
Bu anlatının tarihî bir vaka olarak kesinliği tartışmalı olsa da, İbni Sina’nın tıp anlayışını sembolik biçimde yansıttığı kabul edilir. Çünkü onun eserlerinde de görüldüğü üzere, insan bedeninin ruhsal hâl ile yakından ilişkili olduğunu savunduğu bilinmektedir
Yorumlar (0)