Tarih: 2026-01-14 / Görüntülenme: 241

Bilal-i Habeşi Hazretleri (radiyallahü anh), Peygamber efendimizin (sallallahü aleyhi ve sellem) vefatından sonra, ayrılık acısına dayanamaz hale geldi. Gördüğü her şey,O'nu hatırlatıyordu. Hazreti Ebu Bekir'den (radiyallahü anh) izin alıp, Şam'a yerleşti...

Bir gece rüyasında Resulullah efendimizi gördü. Kendisine;

"Bunca ayrılık yetmez mi, ya Bilal? Hâlâ kabrimi ziyaret etmeyecek misin?" buyurdular...

Hemen hazırlığa başladı. Medine yollarına düştü. Ona rastlayanlar selam veriyor, yanındakilere;

"İşte Bilal, Bilal-i Habeşi Hazretleri Peygamberimizin müezzini. O'nun gibi ezan okuyan dünyaya gelmemiştir." diyorlardı...

Peygamber efendimizin kabrine erişirken; okudu, okudu, okudu. En sonunda Sevgilisinin kabrine kapandı, bayıldı...

Kendine geldiğinde başucunda, Sevgilisinin sevgilileri, Peygamber efendimizin torunları, Hazreti Hasan ve Hazreti Hüseyin saçlarını okşuyordu...

Bir müddet sonra Hazreti Hasan (radiyallahü anh) sordu; "Dedemiz seni çok severdi. Acaba O'nun hatırı için birşey istesek yapar mısın?"

"Bu nasıl söz! Bu kölenizden ne emrederseniz yaparım."

"Bin defa estagfirullah. Biz, sizden bir defada olsa ezan dinlemek istiyoruz."

"Başım, gözüm üstüne..."

Medine'de Yankılanan Son Ezan

Ertesi sabah, Bilal-i Habeşi Hazretleri son ezanını, Mescid-i Nebevi'de okudu, yanık sesiyle...

"Allahü ekber! Allahü ekber!" dediğinde, bütün Medine halkı ayağa kalktı. Kadın-erkek, genç-ihtiyar,çocuk hatta yataklarındaki hastalar bile sokaklara fırladılar. Sanki Peygamber efendimiz yaşıyor zannettiler...

O günden beri dünyada bir daha öyle ezan okunmadı. Bilal-i Habeşi Hazretleri de başka ezan okumadı.

641 senesinde Şam'da vefat etti.

Allahü teala, şefaatlerine kavuştursun inşaallah...