Osmanlı padişahı II. Abdülhamid Han ile beyaz Arap atı Ferhan arasında anlatılan hikâye, insan ile hayvan arasındaki derin bağın ve sadakatin en zarif örneklerinden biri olarak hafızalarda yer alır.
1800’lü yılların sonlarında Irak’ta bir aşiret reisi, savaş sırasında aldığı şiddetli bir darbe sonucu atından düşerek kendinden geçer. Yaralı hâlde yerde yatarken nallar altında ezilme tehlikesiyle karşı karşıyadır. Ancak atı onu terk etmez; dişleriyle kemerinden tutarak sürükler ve tehlikeden uzaklaştırır. Sahibinin hayatını kurtaran bu vefalı hayvanın hikâyesi, Abdülhamid Han’a ulaşır. Padişah, anlatılanlardan derinden etkilenir ve atın kendisine satılması için haber gönderir. Aşiret reisi ise para istemez, “Sultanımıza feda olsun” diyerek atını hediye eder.
Ferhan: Padişahına Gönülden Bağlı Bir At
Kar gibi beyaz, güçlü, süratli ve zarif olan bu atın neşeli hâli, ona Arapçada “sevinçli, neşeli” anlamına gelen Ferhan adının verilmesine vesile olur. Zamanla Abdülhamid Han ile Ferhan arasında özel bir yakınlık gelişir. Anlatılanlara göre Ferhan, padişahının ayak seslerini tanır, onun geldiğini hisseder ve rahat binebilmesi için dizlerini bükerek usulca eğilirdi.
Abdülhamid Han’ın pek çok atı bulunmasına rağmen Ferhan’ın gönlündeki yeri başkaydı. Padişahın sırf onunla gezintiye çıkabilmek için sabahın erken saatlerinde kalktığı anlatılır. Ferhan’a duyduğu sevgi, onun için özel bir ahır yaptırılmasını da beraberinde getirir. Saray mimarı Raimondo D’Aronco’ya yaptırıldığı aktarılan bu ahır, padişahın vefalı dostuna verdiği değerin bir nişanesi olarak anılır.
Fotoğraf Atlara fısıldayan hakan Türkiye Gazetesi
Sadakatin Dili, Vefanın Hatırası
Ferhan’ın hikâyesi, yalnızca bir padişah ile atı arasındaki sevgi bağını değil, hayvanların sahiplerine duyabildiği bağlılığı ve vefayı da hatırlatır. Tehlike anında sahibini terk etmeyen, onun hayatını kurtarmak için çabalayan bir atın sadakati, insanın kalbine dokunan en saf duygulardan biridir.
Abdülhamid Han’ın Ferhan’a gösterdiği şefkat ve verdiği değer ise hayvanlara merhametle yaklaşmanın, onların sevgisini ve sadakatini kıymetli bilmenin anlamlı bir örneği olarak yorumlanabilir. Zira gerçek vefa, bazen kelimelerle değil; zor bir anda uzanan bir el, sahibini bırakmayan bir dost ve sessizce eğilen bir baş ile kendini gösterir.
Ferhan’ın hatırası, aradan geçen yıllara rağmen insan ile hayvan arasındaki sevginin zamana sığmayan gücünü ve sadakatin sessiz ama unutulmaz dilini hatırlatmaya devam ediyor.
Yorumlar (0)